کیاسه – اشکور

فیض الله شکری 

متولد ۱۳۱۳شمسی ، مادرش خانم مهلقا و پدرش استادمیرزاعبدالله نجاروپدربزرگش آهنگروازنوادگان نوروزخان ( اهل طالقان ) بود خودش هم دستی درنجاری داشت  میرزاعبدالله نجاری رااز پدربزرگش استاد باقر به ارث برده بود اوتنها کیاسه ای بود که همیشه درخانه اش بیش از ۱۰۰ جلدکتاب داشت که غالبا شامل تاریخ و مذهب و شعرو مرثیه بود ایشان مردی فاضل و اندیشمند بود و بسیاری روایات و احادیث راازبرداشت هرروز بخشی ازشعرهای دیوان شمس و مثنوی مولانارامی خواند و بسیاری ازاشعارمولاناراازبرداشت همیشه به دنبال اصلاح شیوه زندگی بود مدت هابه اتفاق لطیف روحی و حسن آقاجان زاده درشرکت راهسازی برج درگیلان و مازندران مشغول به کاربود درزمان خدمت ایشان دراین شرکت بسیاری ازراههای مازندران آسفالت شد  اوباوجودگذرسن یکی از مرثیه خوانان کیاسه بود ایشان طبع شعر داشتند و شعرشان غالبا اجتماعی بود یکی ازشعرهای نابش روی سنگ مزارفرزندش قاسم ، حک شده است درایام جوانی و میانسالی به کارتجارت مشغول بود اما توفیقی نیافت ایشان عاشق طبیعت و آرامش بود و به همین خاطر دردوره بازنشستگی خانه ای دورازروستا درمیانه باغ زیبای فندقش ساخت و مدتها درآنجا درآرامش سپری کرد . ایشان دراواخراسفند۹۵به دیارباقی شتافت .  یادشان گرامی